X
تبلیغات
شعر
شعر
 
اسم این چیزا رو نمیشه شعرگذاشت ولی وقتی اعتماد به نفس ادم الکی زیاد باشه مثه من یه وبلاگ میسازه و چیزایی که نوشته رو میذاره توش... امیدوارم قابل خوندن باشه حداقل!!!
 
 
 
 
بعد رفتن تو انگار                            از خودم خالی شدم من

وقتی رفتی تو به همرات                 هرچی داشتم همه رفتن

حالا یه گوشه میشینم                    بی تفاوت،ساده و سرد

نه واست اشکی میریزم                   نه بهت میگم که برگرد

یادته بهت میگفتم                          جز تو هیچکی رو نمیخوام

کاشکی بودی و میدیدی                  همه هستن ولی تنهام

جای قلب حالا تو سینه م               مونده یه حفره ی خالی

یه روزی بودی کنارم                        حالا رویایی محالی

دیگه احساسی ندارم                     تو ندیدی که شکستم

زندگی بی تو عذاب                        نمیدونی که چه خسته م

یه جورایی مُردم اما                       انگاری بازم نفس هست

وقتی خواستم که رها شم             یکی راه رفتنو بست

توی قلبت دیگه مُردم                    واسم این آخر راه

تو بگو چرا شکستم                     مگه عاشقی گناه؟!!...

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم دی 1389ساعت 8:39  توسط رها  | 

                                   سهم من...

ببین از اشکام چه جوری                             تن کاغذ،خیسِ خیسِ

ولی باز دستای سردم                                 داره از تو می نویسه

داره از تو می نویسه                                 از تویی که بی وفایی

دارم از دوریت میمیرم                               ولی باز بی اعتنایی

دیگه خیلی وقته بی تو                                توی تنهایی شکسته م

بی تو حتّی از نفسهام                                 دیگه خیلی وقته خسته م

خیلی وقته آرزومه                                    که ببینمت دوباره

می دونم دل تنگیامم                                  واسه ی تو خنده داره

هرکی تو خلوتِ شبهاش                             واسه عشقی بی قراره

بی قرارم واسه اونی                                 که میگه دوسم نداره

بی قرارم واسه اونی                                که میدونم سهم من نیست

سهم قلب خسته ی من                               دو، سه عکسِ یادِگاریست

بعد من با هرکی هستی                             کاشکی باشه لایقِ تو

هرچی شد تنهات نذاره                             باز بمونه عاشقِ تو

حق داری دوسم نداری                            عشق که اجباری نمیشه

من میخواستم مالِ من شی                         امّا انگاری نمیشه

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم آبان 1389ساعت 12:11  توسط رها  | 

سلااااااااااااااااااااااااااااااااام

از اونجایی که خیلی با هوشم رمزمو فراموش کرده بودم و نمیتونستم شعر جدید بزارم که با راهنمایی دوستان پیدا کردم رمزمو...

گرچه این روزا حال ندارم ولی در اولین فرصت شعرای جدیدمو میذارم...

فعلا .... 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مهر 1389ساعت 8:26  توسط رها  | 

خداییش درس و دانشگاه وقت شعر نوشتن واسه آدم نمیذاره..... اونم یکی مثه من که درس خونه

شعر نوشتم هروقت تونستم واسه تون تایپ میکنم ای طرافدارای پر و پا قرصم

فعلا بای

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آبان 1388ساعت 15:51  توسط رها  | 

.. اينجا....
اينجا ميان ظلمت                                  يک ذره نور هم نيست
ما مقصدي نداريم                               نزديک و دور هم نيست
اينجا هواي دلها                                 طوفاني و خراب است
آرامترين لحظه                                  لبريز اضطراب است
اينجا هميشه قلبي                                  در انتظار درد است
اين اولين تاوان                                برخوردهاي سرد است
اينجا شده دگر پر                                  از دودهاي مسموم
ظالم هميشه خندان                               گريان هميشه مظلوم
اينجا قحطيست،قحطي                             قحطي نور وباران
قحطي مهر وخنده                               قحطي عشق و ايمان
اينجا غروب سهل است                             حتي طلوع غمگين
هرکوچه اي از شهر                                از خون لاله رنگين
اينجا گرفته مجنون                                  معشوقه هاي بسيار
به هرکدام گويد                                     من رابه ياد بسپار
اينجا نشسته فرهاد                                باجام باده در دست
در ذهن بي خيالش                            شيرين به قصه پيوست
اينجا شکستن دل                                از برترين هنرهاست
درچشمهاي هرکس                             نقشي ز کينه پيداست
اينجا ستاره مرده                                     اينجا بهار مرده
اميد در دل من                                        ازانتظار مرده

...تنهايي
چقدر تنهام،چقدرتنهام                      ازين تنهايي ميترسم
شده يک مدرسه دنيام                      ومرگم آخرين درسم
اميدي نيست توي قلبم                  خوشي هامرده تو دنيا
ولي کاشکي بدوني تو                   غريبم من چقدر اينجا
همه کارم شده اينکه                    بگم شعري ازين دردم
بگم لبريز اندوهم                          بگم که گريه ميکردم
شده عادت واسه کاغذ                 ديگه اشک چشه خيسم
ندارم حرفي ازشادي                      آخه ازغصه لبريزم
ببين دستام چقدر سردن              کجاس پس گرمي دستي
تورو ميخواد دل خسته م                   نميدونم کجاهستي
نگفته بودم اينوکه                         هميشه غرق اندوهم
ندارم هيچ فرهادي                         ببين،تنهاترين کوهم
توي شبهاي من بي تو                 هزارتابغض کال مونده
دوباره ديدن شادي                       واسم مثه خيال مونده
نگفته بودم اينو که                      غرورم مرده،ميفهمي؟
يعني من توي اين دنيا                   ندارم ديگه هيچ سهمي
صدات کردم،صدات کردم                  ولي نشنيدي فريادم
نبودي وتوي رويا                      به شونه ت تکيه ميدادم
فراموشم نکن آخه                       واسم اين بدترين درده
نميخوام که بگن پشتت                       فلاني خيلي نامرده
نوشتم باز واست شعري                 ولي افسوس نميخوني
نميدم دست تو اينو                            نميگم،پس نميدوني
نميگم هرگز اينارو                     توفکرکن خيلي خوشبختم
ميگم زير لبم آروم                         خدا لعنت به اين بختم

 

 کاش...
کاش ميشدقصه ي عشقو                گفت واسه تموم دنيا
آخرش هميشه خوب شه                برسه مجنون به ليلا
کاش ميشد ستاره هارو                ازتو چشم تو ميچيدم
تورو حتي توي رويا               کاشکي من يه بارميديدم
کاش ميشد عاشق بمونيم            حيف که ازهم جداشيم
فکرشم واسم بعيده                    که من وتوبي وفاشيم
من ميخوام توروببينم                       امااينبارم نميشه
انگاري واسه ي رفتن                  بهونه داري هميشه
کاش تورو نمي شناختم                ميگفتم دوسم نداري
ميگفتم که بي وفايي                       دنبال راه فراري
توروميشناسه دل من               خوب وپاک ومهربوني
گاهي ابري ميشي،آخه               يه جورايي آسموني
کاش ميشد دستاي سردم           حس کنن توروعزيزم
توخودت گلي،چي دارم               که به پاي تو بريزم
تويي عمرم،تويي جونم            تويي احساسم و روحم
تو بگومياي واست من                    منتظرباعمرنوحم
کاش تو باشي توي خوابم            شباوقتي که ميخوابم
هرسوالي هم که دارم                بدي اون موقع جوابم
کاش بشه شونه ي موهات          دستاي ظريف ودستم
شونه ي گرم تو عشقم              کاش بشه مرحم دردم

...1 تنهايي....

 چه تنهايم،چه تنهايم                    ندارم هيچکس رامن      
نميخواهم،نميخواهم                    نميخواهم نفس رامن
نشسته موجي ازاندوه                به روي ساحل عمرم
تمام زندگي ماتم                           تمام روزهايم غم
به جزآشوب و غوغا نيست               درون قلب بيتابم
فقط باران خون جاريست             درون چشم بيخوابم
گل خورشيد عشق ما                 شده لبريز ازسردي
نگاهم ميکني ،اما                    نه ميخندم،نه ميخندي
نگاهت کردم وديدم                    برايم گريه ميکردي
ولي چشمان تو ميگفت             نميخواهي که برگردي
نميخواهي بماني و                    منم که بي تو تنهايم
منم که رنگ غم دارد                  تمام روز و شبهايم
نميخواهم ببيني تو                   غرور رفته از دستم
ولي گفتن ندارد که                 هميشه عاشقت هستم
گرفتم ابر پرباران                   ز چشم آسمانها وام
که هرجا ياد من کردي               ببارد روي تو آرام
که از چشمان زيبايت                بشويد اشکهايت را
ز ياد تو برد يک دم              غمت را،رشکهايت را
اگر دلتنگ گشتي تو                 به ديدارم بيا گاهي
نبودم گر درين دنيا                نکن گريه،نکش آهي

 .....   حرف دل
توپيشمي واينبار                           اين خودتي خيال نيست
ديدي رسيدن ما                               اونقدرم محال نيست
باور نميکنم که                                  دستم تو دست توئه
نگاه من دوباره                                  به چشم مست توئه
ميخوام که امشب تا صبح                       نگات کنم عزيزم
اين گريه از شوقمه                           نگو که اشک نريزم
بده اجازه گلم                                 که من تورو ببوسم
ازگرمي تن تو                                تو آغوشت بسوزم
نه،اينارو نميخوام                        آخه ميرم من از هوش
ميخوام که امشب کني                      به حرفاي دلم گوش
بيدار بودم چه شبها                          تو اين اتاق تاسحر
آخه به شب ميگفتي                            يادمو واسش ببر
خودت ميدوني گلم                          من ميميرم واسه تو
ميگي شدي عاشقم                             فداي احساس تو
بخواب تو تا من واست                        بازم بگم لالايي
الهي هيچوقت نشي                            دچار بي وفايي
وقتي باشي کنارم                         زندگي عاشقونه س
حسّ غمي نداره                     اشکي که روي گونه س
باتو ميرم تا ستاره                       ميرسم به صبح فردا
نميگيرم رنگ گريه                              تو شب بلنديلدا
بازميخوام برات بخونم            ولي نه!انگاري که خوابي
من ميشم محو تماشا                  گل نازم خوب بخوابي

    ...يعني ميشه
يعني ميشه تونباشي؟               يعني ميشه بي وفا شي؟
خسته شي،نخواي بموني              بري و ازم جدا شي؟            
يعني ميشه تو نباشي                  بي تو من زنده بمونم؟
نه نميشه،نه نميشه                    تويي عمرم،تويي جونم
يعني ميرسه يه روزي                که بگي دوسم نداري؟
بري ومنوتو حسرت                   توي غصه جابذاري؟
يعني ميشه که نخوني             واسه من قصه ي عشقو؟
يه روزي بيادبلد شي                 همه اين کاراي زشتو؟
يعني اون روزي ميادکه            نيست واست مهم غم من
واست ارزشي نداره                       نه زيادو نه کم من
يعني ميشه که توواسه                    يکي ديگه بيقرارشي
واسه ي بودن بامن                يه روزي خيلي محال شي
توبيا،نرو عزيزم                   يعني که عاشق ترين باش
يعني من بي توميميرم                يعني که بموني اي کاش

دلم امشب دوباره داغدار است          نميدانم زمستان يابهاراست
نباشي فصلها معني ندارند           تورفتي ونگاهم بيقراراست

برگ برگ دفترم شعري زتوست   بعد توقلبم دگرعشقي نجست
ليک بايادنگاهت عشق من        عاشقم،عاشق تر ازروز نخست

نپرس که درد من ازچيست      
توخود بالاترين دردي
برو...درمان نميخواهم
به دنبال چه ميگردي؟

                              به يادچهره ات گلم
                               نظر به ماه ميکنم 
                              ودرخيال خسته ام
                                تورا نگاه ميکنم  

                                      
                                    اگرحرفي زدم ازعشق
                                  توبودي بهترين وصفش
                                        اگررفتم نکن گريه
                                  هميشه بوده اين رسمش

                                                

 ....  قصه تازه
قلمم با يادچشمات                قصه يي تازه شروع کرد
يادته اومدن تو                        زندگيمو زيرورو کرد
قبل تو يه آدمايي                          دلمو شکسته بودن
اوّل راه مي شکستن                 عهدايي که بسته بودن
يادته دم غروب بود                     لحظه ي اول ديدار
يادتم نباشه هرروز                  يادمن مي ياد هزاربار
پرسيدي دليل من رو                واسه ترس واضطرابم
گفتم ازرفتن ميترسم                   خنديدي به اين جوابم
شونه هات مرحم درد بود           وقتي که گريه ميکردم
توي غصه،توي شادي               من به تو تکيه ميکردم
حالا تورفتي و تنهام                       من بيقرار عاشق
ميذارم روي مزارت                     گلاي سرخ شقايق

  امیدوارم خوشتون بیادالبته این شعرا از دل میاد پس باید به دل بشینه

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم مهر 1388ساعت 19:1  توسط رها  | 

سلام....

این همه درس خوندم واسه کنکور آخرم مهندس نشدم

بی خیال حداقل دانشجو شدم...

یه عالمه شعر دارم که تو اولین فرصت میذارم براتون...

فعلا

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم مهر 1388ساعت 12:38  توسط رها  | 

.....سرنوشت ِشوم......
اي سرنوشت شوم من
تا کي بسوزم پاي تو
يا اينجا جاي من و
يا ميرم باشه جاي تو
اي خنده هاي بي دليل
تا کي ميخواين بدين فريب
اين من دلشکسته رو
تو اين هياهوي غريب
آي آدماي بي وفا
تاکي ميدين منو عذاب
ديدن شادي واسه من
آره شده مثه سراب
خسته شدم ازين همه
عاشقياي تا ابد
دل بستناي بيخودي
به چشم ادماي بد
اِي آسمون خيس اشک
بزن دوباره به تنم
بذار بدونن آدما
عاشق واقعي منم
با گريه هام کويرِتو
کردم گلستون اي زمين
يه گوشه چشمي بکن و
کويرِ تازه تو ببين
دنيا رو کردم زير و رو
اما هنوز دورِ چشات
ميري يه جاي ديگه و
سايه ي عشق مي ياد باهات
صد تا ستاره رو واست
گلچين رويا ميکنم
عشق تو رو مثه صدا
اميدِ فردا ميکنم
..................................................................
.....زندوني

منم توورطه ي تکرار
نفسهام شد واسم اجبار
نميبيني که ميميرم
تو اين ابهامِ حسرت بار
غرورم رو واسه چشمات
نه،نشکستم ، پشيمونم
گذشتي از من و رفتي
حالا من کنج زندونم
حالا دستاي سردِ من
گل گرمي نميگيره
نگاهي تا افق تيره
به چشمام نيس ديگه خيره
حالا شعرام به جز از غم
نداره معنيِ ديگه
يه روز از رنگِ چشمِ تو
يه روز از بيکسي ميگه
نگاهم مونده تا امروز
تو پيچِ کوچه سرگردون
صدايِ پايِ تو ميده
به رگهام سيل گرمِ خون
شده از انتظارِ من
نگاهِ پنجره خسته
نميدونه که جونِ من
 به برگشتِ نگاش وصله
به شب گفتم از عشقِ تو
ستاره سرخ شد از اشک
ببين مهتاب هم برده
به زيبايي چشمات رشک
اگه من بي تو باز موندم
نميميرم،نميميرم
دليلش اينه که بازم
هوامو از تو ميگيرم
هوامو از نگاهِ تو
که توي قابِ ميگيرم
هوامو از گل رويا
که توي خوابِ ميگيرم
منم مجنون و انگاري
به يادِ تو پريشونم
تو صحراي غمت موندم
به چه اميد نميدونم
نميدونم،نپرس از من
چرا باز پاي تو موندم
چرا جز يادِ تو حتّي
خودم رو از خودم روندم
................................................................................
يادمه
يادمه،يه روز يه لحظه
يه نگاه دلم رو لرزوند
رفته اون نگاه و بازم
دل ميگه بايد ازش خوند
يادمه يه روزگاري
دنيا رنگِ بهتري داشت
التيامي واسه گريه
واسه چشماي تري داشت
يادمه ديدن خنده
اينقدر عجيب نبودش
توي چشمِ رهگذر ها
سايه ي فريب نبودش
يادمه صداي باد و
توي گوش بيدِ مجنون
قصه ي عشقي نگفته
از يه گلدون توي ايوون
يادمه يه ساز کهنه
که صداش معجزه ميکرد
حالايه گوشه نشسته
گرمي اشکاش شده سرد
يادمه قلم هميشه
روي کاغذ بازي ميکرد
کاغذ و به حکّ اسمش
حتّي با اشک راضي ميکرد
يادمه لطافتِ گل
حس ميشد با يه نوازش
باغچه تو حسرتِ بارون
نميموند لبريز خواهش
يادمه توي نگاهت
عکس چشمامو ميديدم
توي قلبِ ناز و پاکت
انگاري جامو ميديدم
يادمه لحظه ي آخر
سرد بودي با من و انگار
عاشقي از روز اوّل
واسه تو بوده يه اجبار
برو به اميدِ ديدار
نه ،خداحافظ نميگم
بذار يه اميدي باشه
نمونه بيشتر ازين غم
..............................................................

ترانه ها..
ترانه ها،ترانه ها
بريد ديگه از خاطرم
ميخوام که از شهر شما
با گريه هام تنها برم
ترانه ها خسته شدم
از بس نوشتم از چشاش
از بس نوشتم عاشقم
جونمو من ميدم براش
ترانه ها توي گلوم
يه بغضه از جنسِ سکوت
ميگفت مي مونه تا ابد
حرفاش به جز دروغ نبود
ترانه ها دلم ديگه
مالِ خودم نيس به خدا
ميخوام برم شايد بشم
از بندِ عاشقي رها
ترانه ها صداي من
گرفته رنگِ بيکسي
مُردم از اين آزادي و
مُردم از اين بي قفسي
ميخوام که توي چشمِ اون
واسه ابد اسير باشم
به بندِ عشق اون نگاش
واسه هميشه گير باشم
ترانه ها من با شما
عشق اونو داد ميزنم
ميگم که مَردم بدونن
عشقمو فرياد ميزنم
ترانه ها اگه يه روز
شنيد شما رو ازکسي
بهش بگيد که شاعرش
مرد از غمِ بي قفسي
........................................
اميد...
شب و سکوت برگا
يه راهِ بي انتها
بازم تو بغض و حيرت
تو رفتي موندم اينجا
رفتي و بردي با خود
اميد آخرم رو
رحمي نکردي اي واي
به چشمايِ تَرَم تو
دستات برام پناه بود
تو روزِ بي پناهي
رفتي و گم کردمت
تو سايه ي سياهي
رفتي و باتو رفتش
جون و وجودِ منم
من تو رو ميپرستم
بانويِ من ، اي صنم
توخواب مي ياي سراغم
رويام ميگيره رنگي
بازم ميشم دچار
حسِّ بد دلتنگي
دلتنگتم عزيزم
برگرد، بيا سراغم
رفتي و سردِ سردم
با چشماي تو داغم
بارون ديشب خودش رو
ميزد به پشتِ شيشه
سراغتو گرفتش
گفتم بهش نميشه
شب و منِ ديوونه
باز چشم به راه نشستم
بيا پيشم دوباره
بيا ببين که خسته م
...........................................................
صبوري...
يه آسمون تيره
يه ابر پاره پاره
يه آرزوي کهنه
يه روز بياد دوباره
يه سازِ کوکِ غصّه
يه قابِ عکس شکسته
روي تنِ پنجره
غبارِ غم نشسته
يه صندلي خالي
پُر وحشتِ نموندن
يه خنده ي خيالي
از روزِ شادي خوندن
يه آتيشي که شايد
نمونده خاکسترش
ولي به جا گذاشته
اشکِ چشاي تَرش
يه شعرِ تازه امّا
واسه ي من پر ملال
اونم ميذارم واست
زيرِ درختِ چنار
يه قول ناتموم و
يه قلبِ تير خورده
يکي تو جنگِ چشماش
منو اسير بُرده
يه نامه که توي اون
شکايت از يه حرفه
مويي که انگاري باز
مثه سپيدِ برفه
يه انتظار شيرين
که تلخه مثه دوري
دلم ميگه که بازم
صبوري کن ، صبوري
..........................................................
دردِ مجنون..
يه بغضي تو گلومه
شکستنش محاله
ديدن تو واسه من
خوب ميدونم خياله
يه حرفي مونده هنوز
از جنسه اشکِ شبنم
فقط يه لحظه مهلت
بذار اين حرفم بگم
توي دلم يه حسي
يه چيزي مثه روياست
تا چشمامو ميبندم
نگاهِ تو همون جاست
وقتي تورو ميبينم
کم ميارم نفس رو
زير لبم بيخودي
داد ميزنم فقط تو
يه دفترو واسه تو
پر کردم از ترانه
بي قافيه س شعر من
آخرِ عاشقانه
حس ميکنم که بي تو
تو تنهايي ميمونم
ميري و من تا ابد
از عشق تو ميخونم
تازگيا ميفهمم
که دردِ مجنون چي بود
دليل ديوونگيش
گذشتن از جون چي بود
تازگيا ميفهمم
فرهاد کشيد چه دردي
تو نيستي مثه ليلي
بيشتر از اون تو سردي
عاشقم و ميدونم
که تو دلت با من نيس
برو ، بذار که چشمام
از عاشقي باشه خيس
............................

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 9:8  توسط رها  | 

 قسم خوردي بماني رنگ شب مُرد
 تبِ عشقت مرا تا شهر غم بُرد
 شدم مجنون بيابان گشته جايم
 نميدانم،نميداني کجايم
 ولي از قيد و بند هرکه جزتوست
 ازين دنياي خاکي من رهايم
 شدم گم در دل خاکي صحرا
 هميشه در کنارم هستي اينجا
 اگر که لحظه اي يادت نباشد
 نمي ماند براي رفتنم نا
 شب تيره، شب تيره،نگاهت
 به چشمانم شده خيره،نگاهت
 شدم درآن سياهي محو و حيران
 به جان و دل شده چيره،نگاهت
 به دامان سياه آسمانها
 هزاران دانه از الماس پاشيد
 حضورت چون گلي در شوره زاري
 به جانم عطر خوبِ ياس پاشيد
 تمنا ونياز خاکِ تشنه
 به سوي ابرهاي بي نيازي
 به گوشم ميرسد از ساز باران
 صداي آشنا و دلنوازي
 شده صحرا پراز گل ازحضورت
 به سبزي ميزند پل با عبورت
 شده سختي سنگ چون آب جاري
 به پيش آهنين عزم و غرورت
 چو موهايت پريشانم ،پريشان
 گرفتي از وجودم رنگِ ايمان
 خدايا رحم کن شوريده حالم
 شدم مرده ،نمانده ديگرم جان
 فراري نيست در دامت اسيرم
 به ناز مستِ چشمان تو گيرم
 دگر مُردم از اين غصّه،ازين درد
 جوانم ،در جواني ،پير پيرم
 
 
 روزا بي تاب،شبا بي خواب
 يه کويره تشنه ي آب
 تو عروس آرزوهام
 تن پوشِت حرير مهتاب
 رقص برگا،وزش باد
 تو رو يادِ من مي ياره
 حسرت نگاهتو باز
 به دل خسته ميذاره
 شب وگريه شب وگريه
 ناله هام توي غريبي
 با خودم ميگم که مي ياي
 باز دوباره خود فريبي
 روي شيشه هاي خونه
 جاي گريه هاي ابراست
 همه چي دَرهم و گنگه
 واسه من آخر دنياست
 توسرم صد تاسوأله
 همه شون سختن و مبهم
 چرا رفتي تاببيني
 شده شهر دل پراز غم
 هر جاي خونه نگاهم
 مي بينه تورو عزيزم
 امّا ميدونم سرابي
 پس دوباره اشک ميريزم
 دستِ من لرزون وآروم
 ميره سمتِ عکس تو قاب
 ميزنم داد بيا پيشم
 ندارم بيشتر ازين تاب
 توي گوش من صدايي
 ميزنه اسمتو فرياد
 دستِ من بي تو چه سرده
 گرمي عشقتو ميخواد
 
 نمي آيي چرا ديگر
 ميان خواب و رويايم
 تو رفتي و مزار تو
 شده زيباترين جايم
 هنوز نامت چو اعجازي
 برايم ميشود تکرار
 اميدي در دلم مانده
 براي لحظه ي ديدار
 ازين دنيا رها گشتم
 ازين زندان پوشالي
 ولي در بند تن ماندم
 کنارم جاي تو خالي
 تو رفتي و براي من
 دگر مهتاب زيبا نيست
 چگونه شاد باشم ،آه
 چو چشمان تو اينجا نيست
 کنار حوض آب حتّي
 نميبينم سرابت را
 گرفتم از تو روزي عکس
 کنار حوض ماهي ها
 شده آن عکس خيس اشک
 نمانده طاقتم ديگر
 تو ميخندي در آن تصوير
 گرفتم گريه را از سر
 تنت اکنون بسي سرد است
 ميان گور تنهايي
 تو مي ترسيدي از ظلمت
 ولي اکنون تو آنجايي
 چگونه خاک تاب آورد
 وجودت را ميان خود
 نميسوزد چرا آن خاک
 وجودِ تو که آتش بود
 چگونه تاب مي آرم
 که تو اکنون در آن گوري
 چگونه تاب مي آري
 که از چشمان من دوري
 خدايا نه نبود انصاف
 گناه ما چه بود آخر
 که محکومم به ماندن من
 بدون چشم او ديگر
.
   
  اشک در چشمم شده جاري،بمان
  جان عشقي که به دل داري،بمان
  اين سوأل آخرم بوده و هست
  در جوابِ آن بگو آري ،بمان
 


 درغريبي هواي چشم تو
 قطع شد جريان بي ناي نفس
 من همان صيد وتوآن صياد باز
 بازتکرار غم انگيز قفس
 تير تو در جان وهم در روح رفت
 جاي زهر با غصّه واندوه رفت
 بين ما صدفاصله،صد راهِ دور
 فاصله را از دل هر کوه رفت
 غربت چشمان توعاشق کش است
 دل به اين عشق بلاديده خوش است
 در کنارتو اگرچه سردِ سرد
 بازهم در کل عالم چاوُش است
 در طلوع پرشکوهِ آفتاب
 ناز چشمان تو غوغا ميکند
 نور او در چشم تو معنا شود
 نور تو نورش فريبا ميکند
 باد از تو هر دمي سازي به دست
 در دلت غم، باد طوفان ميشود
 همچو مستان از غم مجنوني اش
 صد هزاران نعره،غرّان ميشود
 آتش از دستِ توگرمي را گرفت
 گل ز موهاي تو نرمي را گرفت
 از نگاهت آب شد يخهاي سرد
 نور مهتاب عطر شرمي را گرفت
 شعله اي درمن زبانه ميکشد
 آه،قلب انگار عشقت مي چشد
 چشم برچشمان توخيره شده
 ناز چشمان خمارت ميکشد
 در نفسهايت هياهوي بهشت
 چه بگويم؟وصفِ تو نتوان نوشت
 دست خوش برقادري که عالم است
 آن وجودِ پر ز مهرت را سرشت
.

 دل من مثه کويره
 داره جون ميده ميميره
 يا مثه جزيره اي دور
 توي تنهايي اسيره
 اين منم تنهاي تنها
 ميون زندون دنيا
 ندارم حتي اميدي
 يا ستاره اي توشبها
 احساسم مرده تو مرداب
 خنده رو ديدم توي خواب
 يادته بهت ميگفتم
 من دلخسته رو درياب
 آسمون سرده و بي رنگ
 نميشه دلي واسم تنگ
 نبودم اينجوري امّا
 شده ام تازگي دلسنگ
 فاصله قدر يه دنيا
 نيست گلي تو دشتي پيدا
 ميدونستم که يه روزي
 ميذاري منو تو تنها
 دلمو با غم مي دوزم
 دارم از غصّه ميسوزم
 همونم که تو ميگفتي
 توي شَبهات مثه روزم
 توي قاب عکسي غريبه
 حتي رويا پُر فريبه
 همه چي سرد وسياهه
 همه چي برام عجيبه
 ندارم شوقي به ديدار
 عاشقت نبودم انگار
 حرفِ آخرم رو ميگم
 عزيزم خدانگهدار
 
 
 يادته چه حالي داشتم
 وقتي گفتي داري ميري
 وقتي گفتي که به چشم
 يکي غير من اسيري
 التماسامو يادت هست
 وقتي گفتم عاشقم باش
 جوابت يه نه چه آروم
 بعدشم دو سه تا اي کاش
 انگاري بهتر بود از من
 عاشق تازه رسيده
 ببينم اونم مثه من
 اون روي ديگه تو ديده
 ميديدم تازگيا تو
 حواست يه جاي ديگه س
 ميخوندم شعري براتو
 وسطاش ميگفتي که بس
 راه نرفتيم ديگه باهم
 زير باروناي نم نم
 نميخواستي باشي بامن
 واسه دلخوشيم يه لحظه م
 انگاري از روز اوّل
 ما دو تاغريبه بوديم
 دنيامون از هم جدابود
 بيخودي رسيده بوديم
 امّارفتي وسياه شد
 شبِ روياهام هميشه
 ميدونم واسه دل من
 هيچکي مثه تو نميشه
 رفتي تا غصّه ي ماهم
 بشه يه شيرين و فرهاد
 فرهاد تيشه به دستم
 بيا پيشم بشم آزاد
 حالا من خسته وتنهام
 واسه ديدن تو اينجام
 کودکانه بود اميدم
 يه خيال خالي وخام
................................
 اي چرخ فلک دگر چه ميخواهي تو
 از عمرببين چگونه ميکاهي تو
 من راه تورا گزيده ام ليک چه سود
 تاريک ترين فاصله در راهي تو
............................................
 گلي درحسرتِ عشق تو پژمرد
 دلي در آرزوي ديدنت مُرد
 کسي در کام امواجي فرو رفت
 و عشقت را به گور آرزو برد
........................................
 
 
         
 
 
   
 
 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم مهر 1387ساعت 18:56  توسط رها  | 

شب...

 شده شب آسمون تاریک وتاره

 تونیستی شب شده دلگیر دوباره

 سیاهی و سکوتِ آسمون باز

 شبِ چشماتو یادِ من می یاره

 دوباره من،دوباره مرگ مجنون

 شکستی این دلو انگاری آسون

 به یادت تا سحر من گریه کردم

 دادم اشکامومن اون اونشب به بارون

 دوباره صحبت دلگیری ازغم

 همین که عاشقی هامون شده کم

 منم اون بیدِمجنون تو خونه

 ببین رفتی شده پشتِ منم خم

 بیا پیشم،بیا پیشم ،کجایی ؟

 نگفتی روزاوّل بی وفایی

 تو میدونستی من با تو میخونم

 حالا رفتی شدم من بی صدایی

 غم غربت،غم غربت رو شونه

 دوباره یادِ تو،دل پر بهونه

 یکی توگوش من میخونه شعری

ازاون شعرای غمگین زمونه

 چقدر سرده نگاهت ای غریبه

 ندیدم چشم تورنگ فریبه

 شدی توآشنای قلبم و باز

 نمیشناسم تورو واسم عجیبه

 منم رفتم تا که راحت بمونی

 بااون که عاشقی ازعشق بخونی

 اگه که باز شدی تنها یه روزی

 بیا، امّا با لحن مهربونی

 

   خبر

 

 خبر دارم که بی من

  تودستِ غم اسیری

  پشیمونی از کارات

 از تنهایی میمیری

 خبر دارم که عکسم

 همیشه تو دستته

 نگاه من توی عکس

 به چشمای مستته

 خبر دارم که گفتی

 پشیمونی نموندی

 پشیمونی تا ته

 قصه رو بام نخوندی

 خبر دارم که دیدی

 از من دیوونه تر نیست

 تا یادِ من می افتی

 از اشک میشه چشات خیس

 منم هنوز عاشقم

 داد میزنم بمونی

 بازم می بخشمت تا

 بازم باهام بخونی

 رفتی و دل شکوندی

 اینم فدای سرت

 گریه نکن قربونه

 اشک چشای ترت

 نگاه نکن به چشمام

 آخه دارم میسوزم

 گرفته رنگِ عشقت

 شبا و حتی روزم

 خبر نداشتی بی تو

 چه جوری سر میکردم

 با اشکای شبونه

 گلومو تر میکردم

 فدای تو دل من

 تو بشکنیش حقشه

 تااون باشه که دیگه

 اینجوری عاشق نشه

 گریه نکن با گریه ات

 میمیرم و جون میدم

 ببین که من عشقمو

 به بیدِ مجنون میدم

 چشای تو نداره

 راهی برای فرار

 تو بارونی پس بیا

 به جسم خسته م ببار

 غرورمو شکستم

 غرورتو نشکنی

 واسه من حتی قهرت

 عزیز و دوست داشتنی

 خبردارم خبرهام

 رسیدن و اومدی

 بده به من قلبتو

 اونو به هیچکس ندی

   ديگه تو نگاه مهتاب
رنگ دلتنگي حوض نيست
ديگه حوض واسه ي ديدار
نميشه از اشک چشاش خيس
اين روزا نگاه مهتاب
زل زده توي سياهي
مونده توي بغض و حيرت
توي حجم بي پناهي
اين روزا ماهي قرمز
توي دريا ها غريبِ
ديدن خنده ي گلها
واسه برگا هم عجيبه
شب مي ياد و همه چيزو
ميکنه عجين با رمز
توي چشمک ستاره
ميزنه رگاي شب نبض
تن تشنه ي کويرو
خشم خورشيد ميسوزونه
واسه باريدن بارون
ابر يه کم نامهربونه
خاک بازم تشنه ي خونِ
آدماي بي نشونه
سردي و سياهي خاک
واسه اونا شده خونه
غم بازم تو قافيه موند
دل بازم از بيکسي خوند
يکي رفت تا خود خورشيد
يکي اين دور و برا موند

صداي من ميون باد
ميون هق هق بارون
چرا رفتي تو از پيشم
گذشتي از دلم آسون
صداي من شده فرياد
دلم عشق اونو ميخواد
منم با ياد تو امشب
نبر اين عاشقو از ياد
صداي تلخ تنهايي
من و اون اوج رسوايي
حضورت مثل يک روياست
آره انگار تو اينجايي
حضورت شد عجين با رمز
دوباره زد نفسهام نبض
درختِ بيد مجنونت
شده برگاش با رويا سبز
لبام خشکه،تنم تشنه
بزن بارون روياها
بزن با يادِ چشم اون
بده اميد به فرداها
نمونده واسه تن نايي
ندارم انگاري جايي
کجارفتي؟کجا هستي؟
بيا موندم تو تنهايي
پشيمونم از اون حرفي
که عشقت رو هوس خوندم
که با اون حرف و اون کارام
تورو از پيش خود  روندم
پشيمونم ،بدون عشقت
آره عين نفس بوده
دلم بي رنگ عشق تو
يه عمري تو قفس بوده

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم مهر 1387ساعت 18:40  توسط رها  |